Po wielokrotnych namowach mojego męża zdecydowałam się, że tym razem to ja będę kierowcą, a mój mąż pilotem.
Z informacji organizatorów wynikało, że zawody off-roadowe miały być lekkie i do przejechania dla każdego, więc pomyślałam co mi tam, spróbuję – najwyżej będą mnie wyciągać z błota.
Pojechaliśmy dzień wcześniej, żeby w dniu startu być wyspanym i wypoczętym. Jednak nasze plany trochę się pokrzyżowały, bo integracja zaczęła się już w piątek przy wspólnym ognisku. Spać poszliśmy parę godzin po północy. Rano było ciężko wstać, ale daliśmy radę, kawa, śniadanko i czekamy na odprawę. Z przerażeniem patrzyłam się na inne zmotane auta i myśli że będzie lekko przekształciły się w nie dam rady.
Ale jak rzekło się A trzeba też powiedzieć B.
Więc spakowaliśmy naszego TJ w potrzebny szpej: łopata, kinetyk, szekle etc... i z niecierpliwością czekaliśmy na wyjechanie z bazy.

 

Na samym początku czekała nas próba czasowa na torze dla kładów. Ustawiliśmy się w kolejce i czekamy.

Z okazji przybycia poJEEPanej koleżanki z nad morza, wyjątkowo wybraliśmy się na rekonesans w sobotę. Tak się złożyło, że był to 21 marca, a więc pierwszy dzień wiosny. Za cel wyznaczyliśmy sobie znalezienie śladów zielonej pani. Jak zwykle ruszyliśmy spod znanego wszystkim parkingu.